Nadat de weersomstandigheden zijn besproken en de koffie voor ons staat vangen we aan met fase 2 van de SCHIPaanpak. Ellen en Robbert hebben ondertussen hun respectievelijke blocnote en schriftje tevoorschijn gehaald waaruit ik opmaak dat ze hun ‘huiswerkopdracht’ hebben gemaakt. Op mijn flipover schrijf ik in grote letters: H A R T. Het hart […]

Ook deze sessie verschijnen ze, nagenoeg tegelijk, op de afspraak. Tijdens het moment van binnenkomen en plaatsnemen scan ik de sfeer die ik tussen hen beiden meen te bespeuren. Dat scannen gaat vanzelf, noem het beroepsdeformatie. Ik realiseer me dat het slechts mijn intuïtie is maar meestal zit ik er niet ver naast. Zowel Ellen

Ellen en Robbert komen beiden precies op tijd voor de 2e sessie. Als ik eerlijk ben moet ik bekennen dat ik blij ben dat Robbert toch de bocht heeft genomen en gekomen is. Robbert zit nog niet of hij steekt van wal: “Dat ik hier ben is niet zo vanzelfsprekend. En voor we verder gaan

Op mijn display zie ik dat Robbert belt. Ik voel onraad en zucht. Het is al bijna zes uur en mijn ‘to do lijst’ is bij lange na nog niet afgewerkt.  Iets in mij zegt me dat terugbellen geen verstandige optie is dus neem ik de telefoon op. Robbert steekt direct van wal. Hij lijkt

Zeer onwennig zitten ze tegenover elkaar. Het is minstens een jaar geleden dat ze zich in een en dezelfde ruimte bevonden. De spanning is voelbaar en hangt als ‘dikke lucht’ in mijn praktijkruimte. Ellen (43) heeft het initiatief genomen om een afspraak met mij te maken en Robbert (44) is meegekomen. Mijn eerste vraag is