Na de zomervakantie neemt het aantal scheidingen toe
De zomervakanties lopen ten einde. Het is algemeen bekend dat er veelal een toename is van het aantal echtscheidingen na deze periode. Alles wat aan onderhoud is blijven liggen, veel opgespaarde vragen, onuitgesproken verlangens, achterstallige seks en aandacht voor elkaar zouden, dacht men serieus, aan bod komen tijdens de vakantie.
Helaas blijkt de weg daarnaartoe inmiddels overwoekerd te zijn door narigheid, kwetsingen, teleurstellingen en diepgewortelde pijnlijke gevoelens. Noodlijdende relaties die hoopten om elkaar weer terug te vinden tijdens hun vakantie, komen niet zelden ontgoocheld ‘terug van weg geweest’.
Als de hoop verdwijnt: scheiding lijkt de enige optie
Vanuit de moedeloosheid het tij ooit nog te kunnen keren, wordt vervolgens een scheiding als enig overgebleven optie gezien. Je kunt mij als therapeut niet gelukkiger maken om juist dán contact met mij op te nemen.
Of ik met deze uitspraak vrienden maak valt te betwijfelen, maar de oplettende lezer begrijpt hopelijk wat ik hiermee bedoel. Vanuit mijn ervaring zijn veel scheidingen onnodig en zouden voorkomen kunnen worden door tijdig professionele hulp of relatietherapie in te schakelen.
Scheiding voorkomen met relatietherapie
Ook vandaag gaat meermalen de telefoon. Wanhopige bellers die veelal trillend en haperend hun verhaal doen. De inhoud komt overeen, maar de afloop is nog ongewis.
Zo ook bij het relaas van Cora. Vier weken geleden waren ze thuisgekomen van een vreselijke vakantie. Objectief gezien zat alles mee: een fantastisch huis met zwembad, geweldig weer en vrolijke kinderen die volop genoten. Helaas was de sfeer tussen Bob en haar ijziger dan ooit tevoren.
Hoewel ze niet tegen Bob had uitgesproken hoe groot haar hoop was dat ze elkaar tijdens de vakantie weer zouden terugvinden, was de teleurstelling dat dit niet was gelukt er niet minder om. Thuisgekomen was het akelige woord scheiding gevallen en lijkt het alsof ze zich er beiden al bij neergelegd hebben. Inmiddels slapen ze niet meer bij elkaar en leven ze als gescheiden partners in hetzelfde huis.
Cora zou graag samen met Bob de SCHIPaanpak willen volgen, maar Bob heeft al laten weten daar zijn twijfels over te hebben.
Het dilemma van de SCHIPaanpak
Dat stelt mij direct voor een lastig dilemma. Een van de kernelementen van de SCHIPaanpak is namelijk dat er geen individuele gesprekken plaatsvinden en dat alles in cc wordt gecommuniceerd. Dat geldt in principe ook al vanaf het moment dat een van de partners telefonisch contact met mij opneemt.
De praktijk heeft echter uitgewezen dat dit zelden lukt. Om dit te ondervangen vraag ik Cora om Bob te vragen óók contact met mij op te nemen, zodat ik ook zijn korte versie van de situatie kan horen.
Een paar dagen later neemt Bob inderdaad contact met mij op. Hij uit zijn twijfels over het aangaan van de SCHIPaanpak, want met welk doel zouden ze dat in vredesnaam gaan doen?
Waarom relatietherapie toch zinvol kan zijn
Tja, met welk doel? Ik doe mijn uiterste best om in een notendop uit te leggen welk doel dat zou kunnen zijn. Hoe dan ook: welke kant het ook mogelijk uitgaat, er is op relatieniveau werk aan de winkel. Daarin herkent Bob zich gelukkig.
Hoewel de SCHIPaanpak aanvankelijk is ontwikkeld om echtscheidingen te begeleiden en scheidingen te doen stoppen dan wel te voorkomen, blijkt de aanpak ook succesvol bij relaties die zich in ‘slecht weer’ bevinden.
Ik leg uit dat een scheiding niet altijd de oplossing is. Mocht deze echter niet te vermijden zijn, dan is er wel moed voor nodig om de relatie samen zorgvuldig en respectvol af te hechten. Alleen op die manier kan worden voorkomen dat een scheiding afglijdt in een uitzichtloze en akelige vechtscheiding, met alle gevolgen voor de kinderen en hun ouders van dien.
Er is dus alles voor te zeggen om het met elkaar aan te gaan. Want je kunt, na een scheiding, pas goede ouders zijn, als je eerst goede ex-partners bent.
Bij twijfel? Dit keer wél doen
Ik hoor Bob zuchten aan de andere kant van de lijn en vraag hem: “Ken je de uitspraak bij twijfel niet doen?” Hij antwoordt bevestigend. Ik zeg hem het daar doorgaans grondig mee eens te zijn, maar in dit uitzonderlijke geval niet.
Bob is, terecht, niet voor een gat te vangen dus hij vraagt om verheldering. Omdat er geen keuze is leg ik hem uit: niets doen is geen optie meer in jullie situatie. Jullie zullen in beweging moeten komen om tot een goed doordachte en zorgvuldige beslissing te kunnen komen. Niet alleen voor jullie kinderen maar zeker ook voor jullie zelf.
Dat zou het doel op zich al kunnen zijn. Twee uur later ontvang ik een mail van Bob met Cora in cc: “We hebben besloten er samen voor te gaan. Kun je ons wat opties mailen voor een intake?”
Bij twijfel dus, dit keer wel, gewoon doen.