Apart of samen

In uitzichtloze vechtscheidingen kiest men er regelmatig voor niet met elkaar in gesprek te gaan.
De reden is begrijpelijk, want ondanks dat professionals keihard werken en hun uiterste best doen de ex-partners te motiveren hun conflicten te staken, blijkt het veelal een heilloze exercitie. Vanuit moedeloosheid, machteloosheid en uitzichtloosheid lijkt er dan geen andere mogelijkheid meer dan separaat de scheiding te verwerken.

Op de korte termijn genereert dit wellicht wat relatieve rust. Op de lange termijn wordt de schade alleen maar groter. Voor de kinderen in vechtscheiding blijft het loyaliteits vraagstuk namelijk levensgroot aanwezig. Naar wie moeten ze het eerst toe lopen na de diploma-uitreiking?  Om maar eens iets te noemen. Ex-partners hebben elkaar doorgaans gekwetst en van alles aangedaan. Daar zullen ze over en weer eerst erkenning voor moeten geven en krijgen. Hoe empathisch de professional ook is naar de ex-partners, hoeveel erkenning hij zijn client ook geeft, het enige dat helpt is de erkenning van jouw ex. Dat werkt pas stress verlagend waardoor de mist kan optrekken en er ruimte komt om als ‘partners in ouderschap’ goede ouders te zijn voor de kinderen.

Hoe mooi zou het zijn als kinderen de kans krijgen om onbevangen van beide ouders te mogen houden. Dat kan alleen als hun ouders hun conflicten op het partnerniveau aan gaan pakken. Dat dit niet eenvoudig is laat zich raden. Maar de winst als het wel lukt is het meest waardevolle dat je je kind kunt meegeven.

De boodschap: Ga geen ruzies uit de weg, luister naar elkaar, geef elkaar erkenning voor datgene wat jij hebt bijgedragen in het conflict, neem daar verantwoordelijkheid voor.

Binnen het onderwijs is er een tendens gaande die pleit voor lessen in sociale vaardigheden, waaronder het leren omgaan met conflicten.
Een goede ontwikkeling die toe te juichen is. Maar uiteindelijk is de beste leerschool voor de emotionele ontwikkeling het gezin waar we opgroeien.

Winkelwagen